سایه های مفرغی
نوشته های برزخی
«سهم من» سهم من از تمام چیزهای خوب دنیا تو بودی ای تمام دلخوشی خوابهای کوتاه و طلاییام! ... خانه چیزی کم دارد انگار فقط تو بلد باشی روی شیشهی بخار گرفتهی این زندگی انگشت بکشی و بنویسی: «باران!» ... از حالا تا بیقراری دیدار تا فردایی که دلدل میکند برای آمدن و نیامدن جاده بوی قدمهای تو را میدهد طعم بوسه در باران بوی زلف پریشان در باد. خواستی بیایی با خودت آئینه بیاور تا همه چیزمان دو برابر شود. «تنهایی» درهی عمیق تنهاییام را هیچ آغوشی پُر نخواهد کرد دستان یخزدهام با هیچ "ها"یی گرم نخواهد شد ... من فکر میکنم درخت ایستادهاش خوب است همچنان که صخره همچنان که مرد؛ با تمام تیرگی دنیا و انباشتگی درد. درخت ایستادهاش خوب است. هفتاد و هشتمین روز پاییز 90
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
شناسنامه ام می گوید: 1355 به دنیا آمده ای
1355 در اندیشه ی پدر هم نبوده ام. شناسنامه ام مثل سگ دروغ می گوید!
مادر می گوید: 5 ماه بعد از 5 آذر 1355.
5 آذر 55 آخرین روز زندگی پدرم بوده؛ روی سنگ قبرش اینطوری نوشته اند.
این همه 5 کلافه ام کرده...
مادر می گوید: آسمان قُرُمبه بود و باران می بارید؛ جوانه های گندم رُخ به باران و شبنم شُسته بودند...
می گویم: اردیبهشت!؟ ها، مادر...!؟
مادر می گوید: ها دیگر...یعنی، شاید...
می گویم: کدام روز؟
شناسنامه ام می پَرَد توی حرفش: 15 خرداد!
شناسنامه ام مثل سگ دروغ می گوید. راستی چرا می گویند: مثل سگ...
شبی از شبهای زمستان پیری سپیدموی به خوابم آمد و گفت: 21 اردیبهشت...
«21 اردیبهشت 56»
آنقدر پاک و روشن و ملموس بود که جستجو را همانجا متوقف کردم و پذیرفتم؛ هرچند از همان وقت احساس کردم همیشه کسی همراهم هست...
شاید خواستم از دستش خلاص شوم که شدم: «تاج مهر» اما این تاج و این مهر هیچ ارتباطی با شاه و سلطنت و این حرفها ندارد.
به پاس تمام خوبی های مادرم «تاج» را از نام او گرفتم و وصله اش کردم به «مهر» که صفت تمام مادران خوب و نجیب ایرانی است.
عاشق پاییزم و به هر کس که بخواهد تمام بهار و تابستان های عمرم را می دهم، بجای اش پاییز و زمستان می گیرم!
سالی که نوشتن را جدی جدی شروع کردم خیلی ها برای همیشه رُخ در نقاب خاک کشیدند: هوشنگ گلشیری، احمد شاملو، نصرت رحمانی، حمید مصدق و فریدون مُشیری...
